Blogposts

Blog

Geplaatst op donderdag 18 februari 2016 @ 14:29 door maxvanwees , 91 keer bekeken

Max_03-2005 chemo

Max_03-2005 chemo
 

Lymfklier kanker Grootcellig B 2004 t/m 2006
_________________________________________

Oktober 2004:
Het was tijdens bos werkzaamheden in Borculo, dat er een knobbel langs mijn ruggengraad naar buiten kwam toen ik gebukt stond in ons privé bos. We dachten eerst dat er een element van de ruggengraad eruit was geschoten of verschoven, maar ik kon nietmeer met mijn rug tegen de rugleuning van een stoel zitten. Heb veel geprobeerd om het terug te schuiven maar niets lukte. Het jaar daar op bleek het nog erger te zijn.
.
Juni 2005:
De maand en jaar dat ik voor onderzoek naar het ziekenhuis ging in Amstelveen. De drukke tijd op het werk zat erop en ik mocht eindelijk begin juni naar de Huisarts, die met doorstuurde naar een Internist in het Amstelveense ziekenhuis. Daar werd door de chirurgen meerdere malen bioptie's genomen. En het was daar ook vakantie tijd dus tussen onderzoeken en uitslag zat veel tijd. Misschien wel té veel tijd, waardoor de onderzoeken erg lang duurde.
.
Augustus 2005:
De maand waarin bekent was geworden dat ik Lymfklier kanker grootcellig B scheen te hebben. Een kwaadaardige variant.
Ook de maand waarin Dr. Koos van der Hoeven mijn internist is.
Het begin van de chemotherapie, die ik kreeg om te genezen.
Elke 2 weken een behandeling. Het was een proef volgens Dr. K. van der hoeven. Een proef waar ik haast vlekkenloos door kwam.
Bijwerkingen werden onderdrukt met medicatie als de patient het maar aan gaf. Stevig blijven eten en veel pillen slikken.
Mijn engel op m'n schouder was erbij en hielp me door die periode heen. Ik heb die engel gezien in die tijd. Ik wist wie ze was. Die band  had ik al jaren met die engel en blijft er ook.
Max heeft de behandeling niet als slecht ervaren maar heb er geen last van gehad, waar vele verbaast over waren.
Teen nagels vielen uit, haar viel uit -in de breedste zin van het woord- maar een kalkoen poot ging er wel in. Ik kreeg Herpus aan mijn rechter oog die me bijna blind had gemaakt aan de rechter kant. Door ingrijpen van een oog arts in het Amstelveense Ziekenhuis is dit voorkomen. En verder had ik haast nergens last van. Het meest lastige was dat mijn korte termijn geheugen zich uitschakelde. Binnen 2 weken kon ik dingen vergeten zijn. Dat heeft nog jaren voortgeduurt maar de tijd van onthouden werd wel steeds beter.
Verder geen onprettige ervaring van gehad van die chemotherapie. En de kanker verdween zeer snel uit mijn lijf. Bij de eerste behandeling slonk het gezwel op merkelijk. En bij de twee na laatste behandelingen liet Internist K. van der Hoeven  diverse zwaare medicaties vervallen of verminderen uit het chemo infuus omdat de kanker al overwonnen was.
Hij vond het niet nodig onnodig veel zware wapens in te zetten als de vijand al was overwonnen.
.
December 2005:
Een week voor kerstmis zat de chemotherapie erop en net voor oud en nieuw kreeg ik het bericht kanker vrij te zijn.
Dat was toen een prachtig nieuwjaars bericht.
.
Januari 2006:
In dit nieuwe jaar ging ik verder met mijn gevecht. Mijn lichaam weer opbouwen en proberen snel weer bij mijn collega's te mogen zijn om mijn hobbie (werken was mijn hobbie) weer op te pakken. Het korte termijn geheugen werd wel beter maar nooit helemaal goed.
Wel het lange termijn geheugen. Dingen die ik in de vooraf gaande jaren had onderdrukt kwamen ineens glas helder boven.
Dingen die als een raadsel waren opgeslagen, had ik nu het antwoord bij gekregen. Mijn teen nagels die tijdens de chemotherapie waren uitgevallen groeide zéér langzaam aan en zouden binnen 2 jaar geheel terug zijn. Alleen waren het nu 'schimmel nagels' geworden. Mijn haar kwam terug als 'babby haar'. Kleur en babby krullen erbij. En ik genoot als ik buiten liep te wandelen met ons hondje, van de natuur en de dingen om me heen.
.
Maart 2006:
Max werd 50 jaar deze maand. Dat was al iets daar maar weinig mensen hadden kunnen denken dat dit zou gebeuren. En als ik dan midden Maart ook nog mijn neus op het bedrijf laat zien weet de werkgever dat Max zijn belofde heeft gehouden.
Ik zou vechten om er terug te komen omdat ik van mijn werk hou omdat het mijn hobbie is en mijn leven.
.
Door het probleem met mijn korte termijn geheugen en de overname van ons bedrijf door andere werkgevers werd ik vaker ziek en kreeg steeds meer last van de pijnen in mijn lichaam waardoor ik steeds meer ziek thuis zat. In 2013 werd ik definatief ontslagen en kwam in de WIA terecht. Maar ik leefde nog lang en gelukkig.



Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Plaats een reactie

Je moet ingelogd zijn om een reactie te mogen plaatsen. Klik hier om in te loggen.